Fimo R.A.W.

Witte fimo.

Een jongen van zes.
Die kralen maakt voor mama.

Niks rond en glad.
Dat wordt ruig en ruw!

Fimo: Hangers en Dergelijke (deel 2)

Fimo-verslaving.
Hier moeten we mee ophouden, ik krijg een overdaad aan alles.

Fimo: Hangers en Dergelijke (deel 1)

Fimo … het blijft iets speciaals.
Eerder had ik hier en hier en hier al eens iets ermee gedaan.

Mede door Haar enthousiasme begon ik met nieuwe ideeën.
't Is verslavend …
Langzaam aan begin ik een overvloed aan oorringen, broches en hangers te hebben.

Iemand op zoek naar een kerstcadeautje?

Fimoroosje

Ze (9 jaar) start met kleine bolletjes.
Die worden zo plat mogelijk geduwd.
Rol een eerste plat schijfje op (1) en leg daarrond de volgende schijfjes waarbij telkens de open ruimte toegedekt wordt.
Na 6-7 blaadjes is de roos compleet. Snij het onderste deel weg met een mesje (4).

Een andere mogelijkheid is om te vertrekken van een bolletje waarrond de platte schijfjes gelegd worden.

Fimo

Wat is dat toch met Fimo?
Het is een chemische samenstelling die de naam 'klei' niet waard is.

En toch is het enorm leuk om mee te werken.
We begonnen er vorig jaar mee. Onze taarten van toen zijn nog steeds grappig.

En laatst waren we weer bezig: kneden, draaien, opnieuw beginnen, rollen, plat duwen, …

Het resultaat: roosjes (een meisje van 9 leert het met véél geduld maar het resultaat is er naar!), sleutelhangers, beestjes en kralen.

Altamira? Lascaux?

Nee.

Magneetjes uit Fimo(aux)!

Valentijncadeau: een update …

Hangertjes hangen.
Kleine bijkomstigheid: ik hang verdorie met een varken om m'n nek. Want dat moet het voorstellen.
Hieperdepiep!

Kijk eens Kamiel … ik kreeg toch iets voor Valentijn!

Kamiel heeft niks met Valentijn.
Odille ook niet …

En toch heeft Odille van Hem en van Hem (de 2 jongens van Kamiel en Odille dus) een hangertje gekregen.
Zelfgemaakt aan de keukentafel, inclusief vingerafdrukken erin.

Meer moet dat toch niet zijn!

(Als Kamiel deze titel leest zal hij meteen doorklikken om te kijken wat en van wie  …)

Taart en Co.

Nooit gedacht dat Fimoklei zo leuk was!

De broden uit de poppenwinkel hadden we al eens met echte klei gemaakt en beschilderd.
Nu waren de taarten aan de beurt.
De hele middag samen 'gebakken'.

Het resultaat valt meer dan goed mee.
Geen schilderwerk meer. En veel steviger dan met echte klei.

Morgen is er dus letterlijk 'werk aan de winkel'. Alles moet ingeruimd worden.